تقدیم به ...

دوچرخه که سوار میشم حس خوبی دارم

می تونم به همه چی فکر کنم و در عین حال به هیچی فکر نکنم

به همه ی آدم ها ، حرف ها ، روزها و احساسات ، همه ی چیزایی که ممنوعه شده بود برا فکرام

تا چشام پر ِ اشک شه و دلم آروم شه و یادم بره کم کم ...

می تونم خودم بشم و برگردم به سادگی

+ دلم می خواست یه مسیر طولانی تر باشه ...

+ از همین جا از آقای عشق خواهانم همراه خودشون دوچرخه و چسب زخم هم بیارن! :)