مسیحا

من بهت دروغ میگم .

خوب نیستم . من آدم بده ی قصه ام .

آدم بده و غمگین قصه . که دروغ میگه . به خودش و به تو و به تمام دنیا .

آدم بده ی قصه که از خودش و از تو و از تمام دنیا می ترسه . آدم بده ی غمگین و ترسوی قصه .

که خسته س . که گرفته س . که نمی دونه چطور همه چی رو درست کنه .

که فقط نشسته یه گوشه و غمناک نگاه می کنه و هر از چند گاهی قطره اشک کوچیکی رو از چشاش فراری میده .

من بهت دروغ میگم .

تو دستام رو رها کن .

بذا پرت شم میون تمام ترس ها و غصه هام . مث اون چاهی که ته ش پر از شمشیر های و تیغ های زهر آلوده ...

نجاتم نده ، کمکم نکن .

شاید بعد از یه مرگ طولانی زنده شم .

شاید زنده موندم ...

شاید خوب شدم ...

+ من چنان گریه می کنم ، که خدا بغل کند مگر مرا ...

+ و صدای پایت آخرین صداست.

+ خدای باورهای من ، خدای روزهای دور ... خدای اون روزها ... خدای مهربون اون روزها ...

تو حالم رو خوب کن .

و ببخش که اینقدر غریبانه و خودخواهانه ازت همه چی میخوام .

شاهزاده ی کوچک من...