عزیز هم پرسه ی من

احساس درک نشدن دارم .

اینجا میون این هزار توی راه و بیراه ، اینجا که غریبم و آشنا . اینجا که دلتنگم و پابند . احساس درک نشدن دارم . احساس پذیرفته نشدن . احساس خسته بودن. احساس دلتنگ بودن و دلگیر بودن و درک نشدن . و کافی نبودن . و کافی نبودن و کافی نبودن و کافی نبودن ...

نه چندان شوری هست نه شوقی . منطق هست و آرامشی که گرفته میشه و بخشیده میشه .

احساس درک نشدن دارم . و کافی نبودن . و خسته بودن و دلتنگ بودن .

و تنها بودن . و هی فکر و فکر و فکر و بال و پر زدن میون دریا . میون بودن و نبودن . نیست و هست ...

+ بیا دوباره پا به پام

تو کوچه ها قدم بزن.

+

شب سردی است ، و من افسرده

راه دوری است ، و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

می کنم ، تنها ، از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم ها

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم ها

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر ، سحر نزدیک است.

هر دم این بانگ برآرم از دل :

وای ، این شب چقدر تاریک است !

خنده ای که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غم هست به دل

غم من ، لیک ، غمی نمناک است ...

شاهزاده ی کوچک من...